MedDust 2026 - Tijdseries van stofdepositie in de Middellandse Zee

groepsfoto voor het schip in Genua

Het MedDust 2026 team

Welkom op de expeditieblog van MedDust 2026! Hier kun je het onderzoeksschip RV Anna Weber-van Bosse en haar bemanning van wetenschappers volgen terwijl ze hun jaarlijkse stofonderzoek in de Middellandse Zee voortzetten. De RV Anna Weber-van Bosse vaart vanuit Genua naar Catania om de sedimentvanger in de Middellandse Zee, die deel uitmaakt van een unieke tijdreeks van verzamelde Saharastof sinds eind jaren tachtig, op te halen, te onderhouden en opnieuw uit te zetten. Het wetenschappelijke team wordt vergezeld door een filmploeg, die korte documentaires voor het NIOZ zal opnemen.

4 juli – Eerste dag op de Anna Weber-van Bosse

Geschreven door Leila Belkhiria, Stephie Verkooijen en Emily Havard

Aankomst in Genua

Op een prachtige zonnige dag, terwijl de 30 °C op onze huid brandde toen we het vliegveld uitliepen, stond de taxi al klaar om ons naar de haven te brengen. Rechtstreeks vanuit de lucht reden we de weg op, op weg naar ons nieuwe thuis voor de komende zes dagen: de Anna Weber-van Bosse, klaar om de Middellandse Zee in te varen om de MedDust-sedimentval op te halen en opnieuw uit te zetten. Deze sedimentvanger vangt al decennia lang zinkende deeltjes uit de waterkolom op – minuscule sporen van Saharastof, mariene organismen en andere sedimenten – om inzicht te krijgen in hoe stof vanuit de atmosfeer in de oceaan terechtkomt en hoe het mariene ecosystemen en biogeochemische cycli beïnvloedt. Tientallen jaren van geduldige observaties, deeltje voor deeltje. Fascinerend, toch?

Alsof de expeditie op zich nog niet spannend genoeg is, hebben we ook een filmploeg aan boord, die nu al nieuwsgierig is naar de wetenschappelijke avonturen die ons de komende dagen te wachten staan.
 

Het onderzoeksschip aangemeerd in Genua

De RV Anna Weber-van Bosse in de haven van Genua. Foto: Peter Reese

Kennismaking met de Anna Weber-van Bosse

Tijdens onze eerste rondleiding op de Anna Weber-van Bosse kwamen we er al snel achter dat het schip een soort labyrint is. Door haar indrukwekkende afmetingen en de heerlijk krachtige airconditioning liet ze ons bijna vergeten dat er nog een wereld bestaat buiten ons drijvende metalen eiland.

Een blik vooruit

Nu we hier samen in de gemeenschappelijke ruimte zitten, terwijl er in elke hoek levendige gesprekken gaande zijn, kijken we uit naar wat ons te wachten staat: een rustige zee, volop zon, misschien iets minder stof dan we hadden gehoopt, en hopelijk nog veel succesvolle wetenschappelijke onderzoeken en prachtige foto’s in het verschiet.