Nieuwe voedselbron in de Waddenzee voor rosse grutto’s

Een grutto zoekend naar voedsel op de modderige wadden.

Een grutto zoekend naar voedsel op de modderige wadden (foto: Jan van de Kam)

Op dit moment eten zo’n 40.000 rosse grutto’s grote hoeveelheden slijkgarnalen in Balgzand, vlakbij Den Helder. Dit indrukwekkende schouwspel is, vanaf de dijk, nog tot ongeveer 20 mei te zien. Niet eerder werd vastgesteld dat rosse grutto’s in het voorjaar zoveel slijkgarnalen eten. Het traditionele dieet van deze Arctische trekvogels bestaat vooral uit wormen. Het Koninklijk Nederlands Instituut voor Onderzoek der Zee (NIOZ) en BirdEyes lichten alvast een tipje van de sluier op van wetenschappelijk onderzoek dat later deze maand verschijnt.

Oppervlakkige eetbewegingen

Terwijl de rosse grutto’s zich klaarmaken voor de vlucht van 4.000 kilometer naar hun broedgebieden in Siberië, stellen de onderzoekers een opvallende verandering vast. Veldwaarnemingen en analyses van uitwerpselen laten zien dat veel rosse grutto’s bij Balgzand grote hoeveelheden slijkgarnalen (Corophium sp.) consumeren. Dr. Roeland Bom is een van de betrokken onderzoekers. “Normaal gesproken steken de rosse grutto’s hun lange snavels diep in de wadbodem om de wormen te pakken. Nu zien we ze meer oppervlakkige eetbewegingen maken en veel vaker slikken.” Er is nog geen volledige verklaring beschikbaar, maar klimaatverandering kan invloed hebben op de seizoensmatige beschikbaarheid van prooien. 

Haast vanwege klimaatverandering

Klimaatverandering veroorzaakt nu al uitdagingen voor rosse grutto’s. Vroegere sneeuwsmelt in Siberië zorgt ervoor dat insecten eerder in grote aantallen verschijnen, terwijl juist die insecten essentieel voedsel vormen voor rosse grutto-kuikens. Om gelijke tred te houden met deze vervroegde lente moeten de vogels sneller migreren en tegelijkertijd hun tussenstop in de Waddenzee verkorten. “Ze komen rechtstreeks uit hun overwinteringsgebieden in Afrika en hebben slechts enkele weken om voldoende reserves op te bouwen voor de lange vlucht naar Siberië,” legt dr. Bom uit. “Tijdens deze periode zijn rust en ongestoorde foerageeromstandigheden net zo belangrijk als het voedsel zelf.” 

Een grutto zoekend naar voedsel op de modderige wadden.

Een grutto zoekend naar voedsel op de modderige wadden (foto: Jan van de Kam)

Energie uit de Waddenzee

Het succes van rosse grutto’s wordt vaak bepaald voordat ze aankomen in broedgebieden, zo bleek eerder al uit onderzoek van dr. Eldar Rakhimberdiev en collega’s: hier in de Waddenzee, waar ze energie opdoen voor de verdere trek. Dr. Bom: “Het gedrag van de rosse grutto’s in Balgzand roept nieuwe vragen op over de reactie van trekvogels op veranderingen in de Waddenzee en op klimaatverandering in het Noordpoolgebied. Waren de slijkgarnalen in eerdere jaren nog niet in deze periode beschikbaar? Zijn andere voedselbronnen minder voedzaam geworden?”

Rosse grutto’s die opstijgen boven de wadden.

Rosse grutto’s die opstijgen boven de wadden (foto: Jan van de Kam)

10% van de wereldpopulatie

Balgzand is een zeer geschikte plek voor rosse grutto’s omdat het dijkgebied zowel bij hoog- als laagwater weinig menselijke verstoring kent. Dankzij het WATLAS-volgsysteem, een geavanceerd netwerk van zenders dat laat zien hoe vogels zich bewegen in de Waddenzee, is ook duidelijk geworden dat het aantal rosse grutto’s op deze plek sterk is toegenomen. In 1995 kwamen er in mei zo’n 8.000 duizend rosse grutto’s samen in Balgzand, dit jaar zijn het er ruim 40.000. Dat is meer dan 10% van de wereldpopulatie. Dr. Roeland Bom: “Ons onderzoek biedt ook waardevolle inzichten voor bescherming en beheer. Hoe kunnen we samen de rust in Balgzand garanderen in deze cruciale periode?”

Rosse grutto’s op het wad tijdens hun tussenstop in de Waddenzee, waar ze nieuwe energie opdoen voor hun trek naar Siberië.

Een grote zwerm rosse grutto’s heeft zich verzameld op de wadden (foto: Jan van de Kam)

Kom zelf kijken vanaf de dijk

De onderzoekers nodigen mensen uit om de opstijgende wolken rosse grutto’s zelf te komen bekijken. Dr. Bom: “Het is een prachtig gezicht. Vanaf de dijk zijn de rosse grutto’s heel goed te bestuderen, zonder ze te verstoren. Daar voel je ook de urgentie. Deze vogels zijn 12 uur per dag keihard aan het werk om in een paar weken genoeg op te vetten. Rond 20 mei vertrekken ze naar hun broedgebieden in Siberië.”

Aanstaande publicatie

Het onderzoek ‘Time-stressed Bar-tailed Godwits exploit novel prey to fuel’ van NIOZ en BirdEyes verschijnt in IBIS en is onderdeel van het project Waakvogels, waarin zes trekvogelsoorten ons laten zien hoe het met de Waddenzee gaat.

Een grutto die boven de Waddenzee vliegt. Deze trekvogels leggen duizenden kilometers af tussen hun overwinteringsgebieden in Afrika en hun broedgebieden in Siberië.

Een rosse grutto in vlucht boven de Waddenzee (foto: Jan van de Kam)