MaMa Course 2026 - Marine Master Summer Course

Geschreven door Dörte Poszig – NIOZ education coordinator

Tijdens het ontbijt ziet iedereen er erg moe uit na de afgelopen 12 intense dagen, maar er hangt ook een zekere opwinding in de lucht. Vandaag is het zover: de presentaties waar de zes studentengroepen naartoe hebben gewerkt! Het belooft een interessante dag te worden, met een verscheidenheid aan lezingen over onderwerpen als getijdendynamica en sedimenttransport in het Marsdiep (de diepe getijdenstroming tussen Den Helder en Texel), bevindingen uit de analyse van stabiele isotopen in de voedselketen van de Waddenzee, de invloed van temperatuur op de sedimenten van de wadplaten en, bijgevolg, de dieren die er leven, de aanwezigheid (of afwezigheid) van parasieten bij garnalen en krabben, en de rol van de Waddenzee bij de opname van CO₂. Een mooie mix van biologische, chemische, geologische en fysisch-oceanografische onderwerpen.

Het valt me opnieuw op dat de cursus in wezen een mini-onderzoeksproject is: gegevens en monsters verzamelen in het veld, de monsters in het laboratorium en de gegevens op de computer analyseren, de resultaten samenvatten en deze presenteren, toelichten en verdedigen voor een publiek (medestudenten en begeleiders). De studenten proeven hoe onderzoek bij het NIOZ in zijn werk gaat en krijgen de kans zich te verdiepen in een onderzoeksonderwerp dat afwijkt van wat ze tijdens hun universitaire opleiding leren.Elk jaar vind ik het leuk om te zien hoe de studenten hun presentaties opzetten. Sommigen nemen het heel serieus, terwijl anderen hun grappige ervaringen in het veld van de afgelopen anderhalve week op foto’s hebben vastgelegd en die gebruiken om het publiek aan het lachen te maken. Een geweldige sfeer is gegarandeerd.

Maar dan zijn de colleges voorbij en is het tijd om de ernst van de cursus achter ons te laten met een paar drankjes en koekjes, en nog een laatste moment samen door te brengen voordat het NIOZ zijn deuren sluit. Terwijl sommige studenten meteen naar huis gaan (en het ongetwijfeld gezellig hebben in de trein naar Amsterdam), gaan een paar buitenlandse studenten samen met hun nieuwe Nederlandse vrienden Utrecht verkennen. Ik vind het geweldig om te zien dat de MaMa-cursus niet alleen draait om het opleiden van de volgende generatie mariene wetenschappers en het benadrukken van de noodzaak van interdisciplinariteit in de mariene wetenschappen, maar dat het sociale aspect net zo belangrijk is.

Ik denk daarover na terwijl het NIOZ leegloopt en ik alle ruimtes controleer die we voor de cursus hebben gebruikt. Gelukkig is er na de MaMa-cursus altijd weer een nieuwe MaMa-cursus, althans voor mijn collega Henko en mij. De volgende editie van de cursus doemt al aan de horizon op.

Geschreven door Aleksander Andreas - Earth System Sciences, WUR

Omdat het de laatste dag was voor de eindpresentatie van morgen, verliep het ontbijt in de kantine van het NIOZ iets vlotter dan normaal. Je kon aan de gezichten van de mensen een zekere spanning voelen. 

Ook mijn geweldige team van natuurkundigen en hydrologen ging aan de slag met ons project over dynamica, oftewel: wat zorgt ervoor dat het water in het Marsdiep beweegt. We probeerden zoveel mogelijk van onze grafieken en modellen af te ronden, en dankzij onze toegewijde coördinatoren Sonja en Johan werd de presentatie in de laatste fase nog wat duidelijker. Op een gegeven moment had zelfs mijn Python-omgeving er genoeg van, dus moest ik het coderen afmaken op de computer van een teamgenoot :).

Persoonlijk begon ik tijdens het avondeten weer met beide benen op de grond te komen toen Henko afscheid nam. Dus het is alweer zover, het ‘laatste avondmaal’, zoals ze dat noemen. Overmand door nostalgie meldden een paar van ons zich rond 22.00 uur af en gingen we naar de slaapzalen, grappen makend en onze droefheid verbergend. 

Toen we onze accommodatieboot naderden, viel de alomtegenwoordige stilte een voorbijganger op. De schapen waren sereen, geen geluid of zuchtje wind.  De havengebouwen met hun schuine daken en rokende schoorstenen stonden daar, met daarboven een stille zonsondergang. Ik ging naar binnen. Ja, alles was op zijn plaats – opnieuw en voor altijd. De poster met Nederlandse vissoorten, de zeelucht, de tafel waar we nog geen halve week geleden feest hadden gevierd. 

Terwijl ik in slaap viel op de zachtjes schommelende Texelstroom, klonk zelfs nog één keer het vertrouwde geluid van het motortje van een andere boot. Alles is zoals het hoort te zijn, klaar voor de deelnemers aan de MaMa-cursus van volgend jaar. Laatste gedachte: je moet af en toe eens van de fiets afstappen om de wereld door de ogen van een dichter te bekijken.