Expeditie naar Oman

De huidige biodiversiteit gaat in snel tempo verloren, en over het algemeen lijden de hoogste trofische niveaus de grootste verliezen. Het verloren gaan van top-predatoren kan grote gevolgen hebben voor het functioneren van ecosystemen, vooral wanneer dit verlies neerslaat op zogenaamde biobouwers (dit zijn organismen die de abiotiek van hun omgeving veranderen). Belangrijke biobouwers in getijdegebieden zijn zeegrassen, die met hun bladeren stroomsnelheden vertragen en daarmee de groeicondities voor zichzelf en voor andere organismen verbeteren.

Krabben veroorzaken door hun graafactiviteiten vaak juist het tegenovergestelde effect en creëren daarmee kale zanderige plekken in een zeegrasbed. Predatoren die de activiteit en de aantallen krabben in toom weten te houden zouden daarmee wel eens een belangrijke sturende rol kunnen spelen in zeegras-ecosystemen. Dit idee gaan Roeland Bom en Jan van Gils onderzoeken in Barr al Hikman, een belangrijk waddengebied in het Midden-Oosten, waar krabplevieren foerageren op krabben aan de rand van zeegrasvelden.

In dit onderzoek maken ze gebruik van de laatste high-tech ontwikkelingen op het vlak van GPS technologie, namelijk door kleine zenders, ontwikkeld door de Universiteit van Amsterdam, op de vogels te hangen. De zenders hebben een GPS die kan meten met een interval van slechts vier seconde, alsook een versnellingsmeter die de versnelling meet ten opzichte van de zwaartekracht; een maat die gebruikt kan worden om het gedrag te voorspellen. Tijdens een pilot-expeditie in maart 2011 hebben de onderzoekers drie krabplevieren uitgerust met zo’n zender en de 1e gegevens die ze binnenkregen waren zeer hoopgevend voor de toekomst. Daarnaast zagen de onderzoekers dat ze het gedrag van krabben als respons op de plevieren en de impact van krabben op zeegras uitstekend kunnen onderzoeken in een experimentele setting.