19-07-2012 Afgestorven algen zinken in bepaalde omstandigheden naar de bodem van de oceaan, wat een grote invloed heeft op de koolstofcyclus. Dat blijkt uit een experiment waarbij ijzer werd toegevoegd in het zuidelijke deel van de Atlantische Oceaan. Het plantaardig plankton (algen) dat hierdoor massaal ging groeien, werd niet allemaal opgegeten of afgebroken, maar 50% zonk naar grote diepte, waar het op de oceaanbodem bewaard blijft. Op deze manier worden organische koolstofverbindingen permanent onttrokken uit de koolstofcyclus. Een internationaal team van wetenschappers publiceert dit vandaag in Nature.
Een internationaal team van wetenschappers aan boord van het Duitse onderzoeksschip Polarstern voegden opgelost ijzer toe aan een gyre (een soort draaikolk van 150 km2) in het zuidelijke deel van de Atlantische Oceaan. De hoeveelheid toegevoegde ijzer was vergelijkbaar met de hoeveelheid ijzer die van een afsmeltende ijsberg komt.
Na het toevoegen van het ijzer werd de algenbloei, voornamelijk bestaande uit diatomeeën, gedurende vijf weken gevolgd, van de oceaanoppervlak tot een diepte van meer dan 3000 meter diepte. De hoeveelheid en de soorten algen en overig plankton werden gemeten.
Tot 24 dagen nam de hoeveelheid algen toe. Daarna zonken de afgestorven algen naar diepten van 3700 meter. Hierdoor werden de koolstofverbindingen van de algen afgevoerd van de oppervlakte naar de zeebodem.
“Dergelijke experimenten in de oceaan maken het mogelijk om onze hypothesen te testen die niet in laboratoria mogelijk zijn. De resultaten vergroten ons begrip van processen in de oceaan die relevant zijn voor de klimaatverandering”, vertelt projectleider Smetacek.
De analyses van de bacteriële consumptie en organische koolstof werden door Santiago Gonzalez en Gerhard Herndl uitgevoerd aan boord van de Polarstern en op het NIOZ op Texel.
Originele publicatie:
Victor Smetacek, Christine Klaas et al. (2012): Deep carbon export from a Southern Ocean iron-fertilized diatom bloom.