Dagboek

R/V Pelagia Cruise HERMES-C (CANYONS)

Woensdag – 18 mei 2005	In een proefopstelling observeert Pedro Mendes een stukje canyonbodem dat met de multicorer boven water is gehaald. Ons zicht op de diepzee is nog altijd uiterst beperkt. Foto: Henko de Stigter Een stukje canyonbodem bij kunstlicht. De boomvormige foraminiferen die op de helling links groeien zijn ca. 1 en 2 cm hoog. Foto: Henko de Stigter
De Canyons 2005 cruise zit erop. Terwijl de canyonvaarders één voor één of met groepjes tegelijk het schip verlaten, arriveren de eerste deelnemers van de Mounds 2005 tocht. De bemanning en verzamelde zeetechniekers zijn na het ontbijt meteen aan de slag gegaan met laden en lossen en herschikken van containers en losse kisten en apparatuur. De MOVE! en TROL gaan met Piet Grisnigt mee op de NIOZ vrachtwagen terug naar Texel. Twee BOBO landers blijven aan boord om weer ingezet te worden tijdens de volgende tocht. Wij demonstreren ons stukje Hollandse bedrijvigheid voor het oog van de oude wereldstad Lisboa die schittert in de ochtendzon. Eeuwen geleden vertrokken vanaf dezelfde kade waar nu de Pelagia ligt afgemeerd de karavelen op zoek naar nog onontdekte werelddelen. Hadden de magistraten van toen alleen naar de kosten van de expedities gekeken en naar het ongewisse rendement, dan waren de schepen thuisgebleven en was Lisboa een onbekend vissersdorpje aan een rivier gebleven. Maar evenals de Hollanders lieten de Portugezen zich lokken door de horizon vol beloften die zich opent waar de Taag in zee uitmondt.
De ondernemingszin van menig zeevaarder eindigde op de bodem van de zee, maar een deel kwam terug beladen met goud en specerijen en verhalen over verre werelddelen. Het rendement van onze Pelagia expeditie is moeilijker meetbaar. Onze koelkisten geladen met modder en zeewater en harddisks vol meetgegevens zullen maar weinigen bekoren. Wij worden afgerekend op publicaties in top-tijdschriften. Die over tien of honderd jaar vergeten zullen zijn. Maar ook Lissabon zal in de loop van geologische tijd ongetwijfeld in de Lissabon Canyon verdwijnen. Het bandenspoor dat wij met de MOVE! op de diepzeebodem achterlieten zal misschien nog langer zichtbaar blijven… Wat wij hopen is dat verwondering en nieuwsgierigheid naar het onbekende zullen blijven. En hopelijk hebben deze korte verhaaltjes over onze afdaling in het mistige duister van de canyons daaraan mogen bijdragen. Met hartelijke dank aan alle canyonvaarders, (in alfabetische volgorde): Karel Bakker, Dirk-Jurjen Buijsman, John Dresken, Marco van Duijn, John Ellen, Eric Epping, Carla Garcia, Rosa Garcia, Marloes ten Have, Johan van Heerwaarden, Roel van der Heide, Margriet Hiehle, Klaas Kikkert, Karoliina Koho, Erica Koning, Bob Koster, Tanja Kouwenhoven, Pieter van Kralingen, Martin Laan, Hans List, Sjaak Maas, Pedro Mendes, Abigail Pattenden, Alexander Prick, Carolina Sá, Ralf Schuurman, Ger Vermeulen, Yvo Witte en Leon Wuis, en verder het ondersteunend personeel van het Koninklijk NIOZ, en niet te vergeten onze genereuze Europese en nationale geldschieters die ons deze wetenschappelijke missie toevertrouwden. Namens ons allen groet ik u hartelijk en hopelijk tot een volgende keer! Henko de Stigter (chief scientist)